Bugünlerde hayatın ne kadar da duru olduğunu söyleyebilenlerin nasıl da yanıldığını mı ispat etmek gerekiyor?
Bugünlerde gündüzlerin ne kadar da kısa, zamanın ne kadar da hızlı, mesafelerin ne kadar da yakın, özlemlerin ne kadar da hazin, arzuların ne kadar da büyük olduğunu düşünenlerin nasıl da ümitsiz kayboluşunu mu irdelemek gerekiyor?
Bugünlerde kan'ın hiç olmadığı kadar kırmızı, hiç olmadığı kadar akıcı görünüşünün ne kadar da zayıflığımız olduğunu bilenlerin nasıl da umarsız adımlayışını mı hayatın, çizmek gerekiyor?
Bugünlerde bulunamayacak kadar yitik, çözülemeyecek kadar karmaşık, durdurulamayacak kadar atik, yazılamayacak kadar hayal, görülemeyecek kadar silik duruşunun ey dünya! yanında bir yalandan dost, bir alenen düşman mı kesilmek gerekiyor?
'gel seninle birlikte dönelim' desem durduramam bir daha kendimi 'gel seninle duralım' desem döndüremem bir daha seni
Kan kanı yok eder- mi demeliyim geçip karşınıza?
yada
Bazen savaşın da sonbaharları vardır- mı demeliyim?
yada
Ölüm karşısında her şey unutulur- mu demeliyim?
yada
Sustukça ne çok bağırdığımızı duyacaksınız- mı demeliyim?
Bazen cümlelerin harf sayısı kadar anlam sayısı olduğunu düşünürüm. Bu cümleler vapurunun varacağı yerde hiç kimsenin bir özlem çemberi içinde inecek yolcuyu beklemediğinin farkındayım hatta. Bunu bilmek midir üzülme sebebim, bunu bilmiyor gibi yapmak mı?.. Dahası biz üzüntülerimizi gizlemeyi bir meziyet sayıp göklerin çamaşır ipine asmayı tercih edenlerdeniz. Günebakan misali yüzlerini dönüp güneşe, eriyip yok olmalarını diliyoruz belki, her yeni gün yüzümüze bıraktıkları ince çizgilerin farkına varmadan. Şu ki: boşuna debeleniyoruz hani mor'un esrarından bahsederdim sıkça ben bile tanımadan varlığını mor düşlerimin bir mayhoşluk üzerimde... Bundandır belki, kalem bana direniyor bilmediğim nedenler sıralamadan ağıdı geliyor kulağıma savaş çocuklarının diyor musunuz, sıradanlaştı bu savaş muhabbeti' öyleyse: anımsayın, ölmeden gidilmiyor buralardan.
