I.
… sonra şarkılar söyledik hep beraber, çınladık koridorlarda,
herkesle oluverdik tanıdık.
bir de dibe vurmak için erken sandık,
oysa
yağmur yağdı da
siliverdi adımızı
aşkı elimizden kaçırdık.
Jane, usturuplu kelimeler seçip bana uzattığında anladım;
meğer ben Şirâze,
senin adını sayfalarıma hiç yazmamışım.
II.
... fikrinden olsa gerek yollara bu âşinâlığım.
dün Erie’ye dayandığımda midemde ağır bulantı, yanıbaşında bitimsiz bir iştahsızlık.
fehmettim;
biiznillah Şirâze, yazılmadan silindiğin gerçek;
aşkı aşkla boyadığın, aşkıyla boyandığın, bulandığın tozuna toprağına elhak;
ve alnımda kalan lekenin ilk harfinden damladığın...
Ursula, handikaplar kurup beni kapana kıstırdığında anladım;
meğer ben Şirâze,
senin varlığını kendime bile anlatamamışım.
III.
bugün seni andım vecd ile, ak düşmüş saçlarına bakıp;
takıldığım yerde, takındığım hâldeyim sen tanı diye.
adım tek, aslım üç hece;
aklım derinde, yüreğimse pek çapraşık.
kolaysa
kendini bir kenara koy Şirâze, beni bir kenara; açısız, çapsız ve kuralsız.
kolaysa akabinde benim gibi kaçır kendini riyâsız.
ı.
göçmen kuşları gördüm yine bugün; istemeden “gelmiş” dedim,
“gitme vakti”.
oysa asl olan; nereye gidersem gideyim, sonu olmayışı bu gitmelerimin.
dün aşağıdaydım, şimdi yukarıda, yarındansa zaten yok haberim;
üstelik ben Şirâze, henüz bir arpa boyu dahi yol gidememişim.
huzursuzluğum, bir çocuk gibi huysuzluğum; seyahat ile şefaat arasında,
seyahat olması payıma düşenin.
neden’im ve neden’sizliğim; sen Şirâze, ne etsem söndüremediğim.
düş yola, dürülsün bende kalan defterin.
ıı.
Şirâze!
seni ben yazmadım
bil ki ben silmeyeceğim.
