Ellerimle üşüyen kulaklarımı ısıtmaya çalışırım ve burnum kıpkırmızı olmuş… Dolmuş beklerim durakta, hiç gelmez gibi… Soğuk bir kış sabahıdır, üşüttükçe sıkıştırır zaman… Beni, kendimi, yüreğimi… Aklımdan bile geçmezsin, gözlerim dalsa da çiğnenmiş karlara…
Sonra gelir dolmuş… Donan saçlarımın arasından çok zaman geçmiş gibidir sanki… Nihayetinde, bitmiştir eziyeti… Dolmuş, suratı uykulu kalabalıkla dolmuştur. Ve geçer birkaç durak… Saçlarımdaki don eridikçe, puslaşır camlar… İnen-binenler, kim nereye yetişir bilinmez. Trafikte bir telaş…
Gözüm bir kıza takılır o sıra, kafasında bere, burnuna kadar atkıyla örtülü… Sadece gözlerinin ve ellerinin çıplaklığını görürüm… Parmaklarıyla puslu camı siler. Sildiği camın küçük bir yerinden sıyrılır. O dolmuşun içindeki gerçekten…
Ben, onu seyretmeye başlarım… Seyrettikçe, seni koyarım onun yerine… Ara sıra dur-kalk yapar dolmuş, korna sesiyle irkilir o… Gözlerini diker merakla, işte o sıra merakıyla bana bakar…
Beni de bir merak tutar, nasıl görünüyorum acaba! İyi giyinmiş miyim ya da ne giymişim o an fark ederim… Sen varken hayatımda ve hiç eksilmezken, ben birden ona ilgi duyarım… Hoşlanırım birden, dönüp bir baksa aşık bile olurum belki…
İşte o sıra… Bir ses duyarım baktığım yerden, ‘müsait bir yerde inebilir miyim’? O, iner dolmuştan, hızlı adımlarla yürümeye başlar, son bir kez bakmaması kalır ardında… Peşinden inip konuşmak isterim. Bir daha görmeyecek kaygısı çökerken içim, inme sırası bana gelmiştir…
Yine soğuk. Koşmaya başlarım iner inmez, belki soğuktan kurtulurum diye. Ama o, candan bir dost gibi… Sığındığım kapının ardına kadar benimle gelir… Gün içinde oraya, buraya koştururum… Onu yap, bunu yap derken yorulduğumu fark ederim. Yorulduğumda işte bitmiştir, günde… Bir kış akşamı işten çıkarım, kapıda dostum… Bıraktığım yerde beni bekler; soğuk… Gireriz kol kola, geldiğim yoldan dönerim yalnızlığıma…
Planlı yaşamımdan, bitmiştir bir gün daha…
Ve ertesi günün sabahı için uykuya dalarım, senin çok uzağında…
ARAMA