Asma yapraklarına ruhunu saran
kadınlar var aramızda
sahi hiç yaşadım mı ben
sorusuna cevap bulamadan
dolmalarıyla birlikte
kapatırlar kendilerini
iç dünyalarının
keşfedilmemiş dehlizlerine
Yalnızlık ise
bedenlerine yürekten sarılan
uzun kederli yaşamları
onların hiç kapanmayan yaraları
bir seyircidir aslında
hiç doldurulamayan
yükü giderek artan
ince boşlukların sarmalında