“Bilir misin, susmak ne zordur?İbrahim ateşe, Leyla Mecnun’a ve Züleyha Yusuf’a bakarken… İşte, öyle susmak ve dili tutulmak…Pir Sultan gibi yüzyıllar ötesine susmak.Ve Yunus, eşiğinde Taptuk’un nasıl sustuysa öyle susmak…Mona Lisa gibi…Ve Nemrut’taki Sfenksler kadar susmak… … Susmak, haykırışa oruçlu…
Kulağı her çınladığında o aklına gelirdi. Eğer çınlama kesildiyse onun düşündüğünden, kendisini andığından emin olurdu. Eğer kesilmediyse ikinci bir isim düşünür ama bulamazdı. Ondan başka kimi vardı ki bu kadar sevdiği. Elleri bir şiir daha yazmak için uzandı kaleme. Bir…
Dediği gibi yaptı. Omzuna aldı ceketini ve gidiş, o gidiş. Şimdi bütün sokaklar, caddeler onundu. Hüseyin Efendi, emeklilik hayatına bakalım alışabilecek miydi? Kurtuldu ya o köhne dükkândan. Boşuna bekliyordu küçücük bakkalı. Süpermarketlere yenileli çok olduğu halde, “emekli adamım, kahvelerde oturacağıma…