Dostun Gülü
hüzünden arta kalan sararmış kır çiçeği gibi gözlerin itirazına rağmen dudaklarda tebessüm taş atanın taşları kanatsa da şu teni dostların gülü kadar ağlatmadı hiç kimse beni
Nazlı
Tarlalarda pamuk idim Senin için iplik oldum nazlı yar Nakış nakış işlenerek elinde Saçlarına oya oldum nazlı yar Çeşme olup bir köşede bekledim Kovasını alıp gelsin yar diye Yudum yudum içsin benim suyumdan Bensizliğe alışmasın nazlı yar Büründüm gökkuşağının yedi…