Nedamet Bilmeyen Kapılar Önünde
Derunumda biriken ses damlaları Bir çığlık olurda kopar yüreğimden Birikir hercai rüzgârla gelen kahır Endamın buğulu camlardan Yüreğimin cevşenine süzülür Söz sükûta erer nameler çırpınır Seni kaybetmenin nedameti Deprem gibi sarstığından beri benliğimi Sürmelenir… Yüzüme kapanır bütün kapılar Sırılsıklam bakışlarımı…