İsmail Çolak

Nedamet Bilmeyen Kapılar Önünde

Derunumda biriken ses damlaları Bir çığlık olurda kopar yüreğimden Birikir hercai rüzgârla gelen kahır Endamın buğulu camlardan Yüreğimin cevşenine süzülür Söz sükûta erer nameler çırpınır Seni kaybetmenin nedameti Deprem gibi sarstığından beri benliğimi Sürmelenir… Yüzüme kapanır bütün kapılar Sırılsıklam bakışlarımı…

Çarpıldığım Hakikat

Çarpılıyorum hakikatler eşiğinde Kızıl kentin sarı ışıklarına Cellât yürekler tutamıyor kanlı ellerimi Meçhul diyorlar girdabıma Gökyüzü hakikatleri titretiyor kalbimi Tutunduğum her dal kanattı bileklerimi Hangi hayale uyandımsa heyula Hangi şehirden geçtimse kerbela Her istasyon son bekçisini öldürmüş Her şairin kalemi…