Müştehir Karakaya

Desen ki

desem kimevsim kış aylardan şubatağır bir türkü takılsa dilimesen kirpiklerine astığın her cümleyiyüreğindeki sıcaklığa dolarsangönül iki kere durup düşünürder kibir kadın her zaman bir deniz kenarı mıdüşlerkum ve sahil ve engin denizve çakıl taşlarına değençıplak bir ayak olan her yürek…

Kar Suyu

I günahlarım ağzımda tadımlık cehennem seni görünce, öpünce sakladığım her yerimi kar iniyor ince ince karbeyaz yoğuruyorum cennetimi ağlayan gök kazanıdır beyaz her harfime bir damla, her kelimeme nimet şu şekilsiz yeryüzünün tam ortasında rezillik soğuktur enseme dar gelir kaşlarım…