Uyarı: Bu hikâyede geçen kişiler, kurumlar ve olaylar tamamen gerçektir; hayâlle hiçbir ilgisi yoktur. O gün Cağaloğlu’nun sokakları bambaşka bir buluşmaya şahitlik ediyordu. İki denizin kavuşması gibiydi bu. Genç kadın (hemen hemen her hikâyecinin genç bir kadını olurdu) tarifsiz bir…
‘’Birdenbire, Birdenbire; Her şey birdenbire oldu. Kız birdenbire, oğlan birdenbire; Yollar, kırlar, kediler, insanlar… Aşk birdenbire oldu, Sevinç birdenbire.’’ İşte tam da böyle “Her şey birdenbire oldu” deyivermişti Orhan Veli. Aşkın ansızın oluverdiğine değinmişti… Şimdi ise söz Sadık Yalsızuçanlar’da: “Ne…
Düşüyor… Karla karışık, toprakla barışık yağmurun düşüşünü seyrediyor binbir düş/ünceyle… Cama düşen her bir damlanın düşe kalka aldığı yolu izlerken birden aklına düşüyor o kelime. “Düşmek” diyor usulca… “Düşmek…” Ve dilinden düşen o kelimenin verdiği hisle yüreğine düşenler şimdi sûrete…
ELİF gibi, tekim, birim, yalnızım…Yazdım… Elif dedim ilkin… Mürekkebim bir damladan başlayıp uzarken sayfanın koynunda, ben bir Elif sevdâsı nakşettim sayfalara… Sayfanın koynu şerha şerha… Sayfa baştan sona âh ü figân, tepeden tırnağa kan revân… Elif’le başladım bu aşkı anlatmaya……
Dön Semâzen…Halka halka küçülen bir noktasın sen…Nokta nokta küçülen bir yoktasın sen…Dön Semâzen… Kalp diyârına dön. Bir ayçiçeği sûretiyle yüzünü dön Şems Ve bütün vücudun vecde gelsin güneşe dönüşünle. Dön Semâzen… Ben’den uzak ol Mevlânâ gibi, bedeni bırak… Dünyaya dair…
Meğerki değmez imiş, bütün âşklar bir âhaŞiire sığınalım, şiire ve Allah’a Gerek sözüyle, gerekse özüyle şiire ve Allah’a sığınan bir kalemin ucundan dökülüyor bu mısralar. Yedi kat gökten sonra bir çırpıda Ona ulaşan âha, Allah lafzının ilk ve son harflerinin…