Ben istasyondayken sensiz
Banliyöler koşuşturuyor yaramaz çocuklar gibi
Terk edilmiş marşandize nispet yaparcasına
Sımsıkı sarılıyor âşıklar birbirlerine
Çatıdaki güvercinlerin kanatları altında
Sen sulardayken bensiz
Nehirle denizin birleştiği noktada avare bir balık
Rotasını şaşırıyor pusulasız gözlerle
Limana varamadan ağlara takılıyor bir gemi
Yolcularını umutsuz koylara teslim edemeden
Ben istasyondayken sensiz
Traversleri sayıyorum kıvrılan rayların arasında
Belki bir tutam saçın kalmıştır diye
Çiviliyorum gözlerimi gri bulutlar gelip de
Yalnızlığıma ağıtlar yakana kadar
Sen karanlıklardayken bensiz
Yanık mektuplar çürüyor mahzenlerde
Birikiyor tek kişilik sevdaların karanlığı
Ürkütmeden çağırıyor sayrı ruhları
Müphem seslerin kazdığı kasvetli çukurlar