kendinden uzakta çiçekler diken çocuk bilir
ancak bi çiçek kaç topraktan geçmesi gerektiğini…
gittin oysa ki kelimelerim kalmıştı
çay koydum ocağa bi çayın olması için 10 dak ya ihtiyacım var
bu önemli kızım mesela bu vakitte bilir kaç parktan bi çocuk büyür
öylesine de karışmak var hayata
çatı katındaki bi eşya için başlar erkenden gece
başta annelerin koynunda yenildik bi annenin koynu kaç çocuktan
oluşursa… terk ettik erkenden ne varsa
ona dair en umulmaz binalar ve gelenler gitti bi filme bakarken hepsi
çoktan ölü neyi büyütebiliriz ki o umarsız fotoğraflar asılıyken
duvarlarımıza
kaybetmektir bu bi tebeşirin yazması kadar
bi kadın gibi kendime boyanıp çıkmalıyım sokaklara
serin bi rüzgar gittikçe hak verdiğim bi J.Paul Sartre oluyor
bildim bileli Kafka vardı bilmesi için hayatı bi balık kıyıya çıkmalı…
ilgilendirmiyor beni hiç bi şey
konuşkan nehirlerin kimse bilmez nereye aktığını
neden aktığını kendi de bilmez
onlar bilir ancak kaç ceset taşıdıklarını