I
Sis, gitgide artıyor:
O sert metalik sis,
ametalik sis
yani teknolojik,
psikolojik sis;
vurgun gibi vuruyor, ruhların çeperlerine.
Kıyamet gibi, irislere zerk edilen manzara:
Sanki kıyamet; el uzatmış vadi vadi dağlara,
otağlara,
denizlere,
metropollere,
hollere,
mutfaklara,
balkonlara…
Bir ara kıpırdıyorlar, salonda misafirler;
duramıyorlar yerlerinde, salonda misafirler
ki -“dünya misafirliğini bilemeyenler” diyelim;
soruşturuyorlar yakınlarını,
uzaklara sorarak yakınlarınıkimler
onlar, kim bilir:
-Anneciğim, neredesin sen, göremiyorum seni?
-Canım oğlum, ne de çabuk unuttun ciğerparem,
beni huzurevine getirdiğini;
hani bir kış günü ellerimden tuttun da
hem de kendi ellerinle, bir tanem
ne de çabuk unuttun?
-Canım kızım, çok özledim seni fakat göremiyorum,
çok özledim seni mahzun çiçeğim…
Daha dün, görüntülü görüşmedik mi
telefonda dakikalarca seninle, babacığım?
-Sevgili yeğenim, işte bu yaş gününde
görmüyor musun beni, hiç seçemiyor musun?
Bak, buradayım işte; bak gözünün önünde…
-Görmüyorum halacığım, göremiyorum seni.
-Beni sen de mi göremiyorsun, muhterem dedeciğim?
-Nasıl göreyim seni, benim güzel torunum?
Gelmiyorsun ki ziyaretime, uzun uzun;
sormuyorsun ki var mı herhangi bir sorunum…
Her istediğim an, nasıl göreyim seni;
ya nasıl avutsun, dedeciğin kendini?
Geliversen bir kez şu tenha mezarıma,
birazcık yaklaşıversen şu ayak uçlarıma…
-Komşum, kapar mısın ışıklarını, bir bakar mısın?
Bizim apartmandan mı çıktı yoksa bu tabut,
vefat eden komşumuz muydu yoksa?
-Onun kim olduğunu öğreniriz de komşum;
son nefesini veren, komşuluğumuz mu yoksa?
-Öğleyin cenaze bahçesi, akşamleyinse düğün…
Bu nasıl bir bahçedir, bu nasıl bir apartmandır; kardeşim?
Ne demek, “Cenazenin yeri ayrı, düğünün yeri ayrı.”?
“Ölenle ölünmez.” de ne demek; bu, nasıl bir yaklaşım?
Öyle şeyler söylenmez ki komşum…
-Haklısın, söylenmez fakat merak etmedim değil,
neyin düğünü bu? Kimin bu düğün?
-Evlâdım, bendeniz teknolojik cihazlar sayesinde
deniz aşırı mazlumlar görüyorum.
Deve kuşuna ağlıyorum, Hindistan’da çok ağır yaralanmış;
tüm dünyadan haberim oluyor benim böylece…
Gelgelelim, dün gece şu mutfakta dişi ağrıyormuş oğlumun,
saatlerce ağrıyormuş; ne yalan söyleyeyim,
ruhum bile duymadı onun acılarını…
Ya da “Ben dün gece çok aç uyudum;
hâlimi, hatırımı bir kez sordun mu dostum?
Ne anlar beni, manyetik bazlar?” dese bir komşum,
ne cevap verir; karmaşık ve elektronik bazlar,
ne cevap verir; duygusuz teknolojik cihazlar…
-(İğrenç bir “meşgul” tonu, akıllı telefonda…)
II
Gitgide zayıflıyor bağlar:
Doğal bağlar:
Kovalent bağlar,
iyonik bağlar;
kimyasal,
fiziksel,
biyolojik bağlar
yani akrabalık,
komşuluk,
saf insanlık bağları…
Mahşer gibi, gönül gözüne zerk edilen manzara:
Sanki mahşer; el uzatmış ulam ulam ruhlara,
neşelere,
sevinçlere,
coşkulara,
kuşkulara,
kaygılara,
streslere…
Bir ara kıpırdıyorlar, meydanda misafirler;
duramıyorlar yerlerinde, meydanda misafirler
ki -“arasat misafirliğini bilemeyenler” diyelim;
soruşturuyorlar yakınlarını,
uzaklara sorarak yakınlarını kimler
onlar, kim bilir:
Allah, bilir.