Ben ki şu denizler ordusunu var edenin kuluyum
Bir ucu bilinmedik öbür ucu elinde olan ipe teslim ettirenin
Her gece eşiğinde uyuyan ümit varıyım
İki dua, üç gözyaşı ve birkaç köhne sadakam…
Heybemde olanlardır benim.
Üç yaşımdan bu yana başladıysam konuşmaya
Öğrenmedim susmayı, ikrarım daimdir yegâne Zişan’ım!
Ben ki sunulan nimetlerin müsrifi
Ve rotası belliyken yine de ziyankârım
Önce emanet incindi, sonra başladı her şey
Her şey derken her biri güzel ’den uzak olandır
En tehlikeli bakterilerin ölümcül gücü toz etti hisarları
Sefil gezdim
Elimde pâyitahtın geçersiz tapusu
Kimdir bu denli ahmak dediler
Yutkundum ağzıma gelenin en zehirlisini bile
Başka ne yapabilirdi ruhu evcil bir şehirli?
Yenildim, yenilgimle geldim yazgımı talep için
Çünkü insan en az bir kere varabilmeli aflar kapısına
‘Affa layık olmasa’ da…