14.

azaldığını zannedersin

çoğaldığından habersiz

“Zinhâr Sıradağları’nın bir bölümü bu gördüğün ardı ardına dizilmiş dağlar. Her birinin de kendi adı var, kendine özel” dedi Sıray. Ayşemin şaşkın bütün bu karmaşadan. Ayşemin kararsız bütün bu karmaşanın içinde ne işi olduğundan. Ayşemin her an çileden çıkmak üzere bütün bu bilinmezliğin içinde birileri tarafından taşınıp durmaktan. “Çıkar beni buradan Yâ Rabbi!” diye yalvarışta şimdi her bir uzvu ayrı ayrı. “Dayanılacak gibi değil bu dünyanın karmaşası! Ben neresindeyim tüm olup bitenlerin?” “Hem her yerindesin, hem de hiçbir yerindesin” diye karşılık verdi ses. “Sen olsan da olmasan da her şey kendi seyrinde devam eder. Varsan varlığın kadar, yoksan da yokluğun kadar etkileyebilirsin olacakları.” “Çok karışık” diye düşündü Ayşemin. “Benim anlayabileceğimden çok karışık.”O an vâdilerin aralıklarından dağların tepelerine, oradan da bulundukları balkona doğru yol alan bir ses böldü tüm düşünceleri. “Ezan!” diye mırıldandı Ayşemin. “Öğle Ezanı” dedi Sıray. “Nihâyet öğleye vardık demek” karşılığını verdi Ayşemin solgun yüzünü Sıray’ın ışıltılı yüzüne çevirerek. Ve ânîden, “artık bir şeyleri değiştirmeliyim” düşüncesi geçiverdi aklından. “Ya burada kalabilmeli, ya da gitmek için karar verebilmeli. Arası yok. A’râfta kalmak gibi. Çok zor. İkisinin arası taşınamayacak kadar ağır.” Bir onay bekledi sesten. Ama beklediği gelmedi. Sessizlik içinde çınlayan ezan doldurdu kulaklarını sadece. Sonuna kadar huşû içinde dinlediler ezanı. Şimdi çağrıldıkları görevin başına gitmeliydiler. Ayşemin Sıray’a baktığında “ ne yapacağız?” der gibi, Sıray her şeyin kontrol altında olduğuna dair bir tebessüm bıraktı havaya. Ve usulca, tüm dinginliğiyle anlatmaya başladı:

“Bu binayı, bir pâdişahın, kızı için yaptırdığını söylerler. Denir ki, şimdi kütüphane olarak kullanılan bu yeraltı binası zamanında bir gizli saraymış. Kızını çok seven pâdişah zamanın her kötülüğünden kızını korumak için böyle bir işe kalkışmış. İstemiş ki, dünya yüzündeki hiçbir fenalık dokunamasın kızına. Burada dünyaya gelen prenses çocukluğunu da gençliğini de burada geçirmiş dışarıya tek bir adım dahi atmadan. Bu gizli sarayda isteyebileceği her şeye sahipmiş hem de, en azından bir süreliğine. Mutlu bir çocukluk, ama mutsuz bir gençlik geçirmiş. Pâdişah her kötülüğün girmesini engelleyebildiğini düşünmüş, ama hesaba katmadıkları da az değilmiş. İnsanın taşıdığı nefs bunlardan biriymiş. Prenses gün gelmiş merak eder olmuş. Soruları arttıkça meraklarını gidermesi için dev bir kütüphane oluşturulmuş. Ama bu teşebbüs, merakının daha da artmasına neden olmaktan başka bir işe yaramamış. Her bu balkona çıktığında özgürlük fikri dolanmış ayaklarına. Uçan kuşlara bakmış. Karşıda görünen nokta büyüklüğündeki maviye takılmış bakışları. O an “gitmek, kaçmak” hissi önünü kesivermiş. Ama nasıl? Günlerce, aylarca düşünmüş bir yol bulabilmek için gördüğü ormanlar içinde yol alabilmek uğruna. Bulamamış. Ne zaman babasına sorsa özgürlüğe giden yolu, istediği gibi yanıtlar alamamış. İzin de verilmemiş yeraltı sarayından çıkşına. Sonunda özgürlüğe giden tek yolun “ölüm” olduğu kararına varıp bir gece, ay dolunayken tam karşıda, uzanıp da dokunabilecekmiş kadar yakınken, bu balkondan aşağıya bırakıvermiş nârin bedenini. Pâdişah günlerce adamlarına kızının ölü bedenini arattırmış bu dağların içinde. Aranmadık bir karış alan dahi bırakılmadığı hâlde prensesten tek bir iz bile bulunamamış. Denir ki, bu pâdişahın aslında hiç kızı olmamış, o hep bir kızı olduğu hayâliyle yaşamış. Yine denir ki, güzel prenses zümrüdüanka’nın kanatlarına tutunarak özgürlüğüne kavuşmuş. Başka bir rivayete göre ise prenses aşağıdaki şelâleye kapılıp akıntıyla beraber denize kadar sürüklenmiş.”

Sıray anlatmayı bitirdiğinde, Ayşemin bu öykünün kendisine ne kadar tanıdık geldiğini düşündü elinde olmadan. Gözleri yaşardı. İçi gıcıklandı. Böyle, başka bir ağızdan, başkasına ait bir öyküymüş gibi dinleyince kendi öyküsünü, garip bir burukluk hissetti. Şâh geldi hatırına. Şâh’ın kendi ardından neler yapmış olabileceğini hayâl etmeye çalıştı. Tuhaf bir acıma yayıldı içine Şâh’ın durumunu düşününce, nedenini bilemeden. “Pâdişaha ne olmuş” diye gayr-i ihtiyârî sorması da bundandı. “Şâh ve Pâdişah” diye düşündü, “aynı kaderin yolcuları. Prenses ve ben…” Devamını getiremedi. “Pâdişah” dedi Sıray Ayşemin’e hiç bakmadan. Şimdi bakışlarını gökyüzünde kayan beyaz bulut kümelerine dikmişti. “Birgün bir derviş kılığında saraydan çıkıp gitmiş, bir daha da onu gören olmamış.” “Ve burası da o gün bu gündür dergâh olmuş” diye tamamladı Ayşemin. “Sanırım öyle” karşılığını verdi Sıray ve ayağa kalktı “artık dönelim” diyerek. Ayşemin acıkmıştı, yorulmuştu “birkaç gün dinlenmek için bana izin verilebilir mi, biraz düşünmeye ihtiyacım var” dedi kesin bir ifadeyle. Çünkü hatırına şâh da olsa babası gelmişti ve dört duvarla çevrili bir alanda biraz tefekkür bakışlarını netleştirebilirdi.Sıray içeriye girdikten sonra balkon kapısını kapatmış şimdi ağır perdeleri çekmekle meşgûldü. “Tabiî” dedi ona doğru yürürken. “Neden olmasın? Her zaman insanın kendisini dinlemeye ihtiyacı vardır.” Ayşemin’in koluna girmiş yürümeye koyulmuşlardı. Aynı yerlerden geçip kitapların bulunduğu bölüme geldiklerinde duruverdiler. “Mâdem dinlenmeye karar verdin, yanında birkaç kitap bulunmasında fayda var” diyerek Ayşemin’e kitapları işaret etti. “Rastgele yedi tane kitap seç, isimlerine bakmadan” dedi. Ayşemin kitap odacıklarına, kitap dolu ince koridorlara, aşağıdan yukarı özenle dizilmiş kitap raflarına bakıp hangisine doğru yaklaşacağına bile karar veremiyordu. “Rastgele” diye tekrar etti Sıray. “Çok zaman almaz.”“Peki” dedi Ayşemin ve birbirinden farklı yerlerden; cildi farklı, rengi farklı, boy ve kalınlıkları farklı yedi kitabı bir çırpıda seçiverdi. “Onları incelemeyi daha sonraya bırak, şimdi biraz acele etmeliyiz” diyerek neredeyse onu koridorlar boyu sürükledi. Dışarı çıktıklarında nefes nefese kalmışlardı ve biraz durup soluklanmaları gerekti. Bu duraklama sırasında Ayşemin çevreye bakındığında bir dağın tepesinde olduklarını farketti. “Buraya gelirken hep tırmanmışız” diye mırıldandı. “Evet, tırmandık ve bu da demek oluyor ki şimdi hep ineceğiz” dedi Sıray.Güneş yükselmiş, hava oldukça ısınmıştı. Ağaçların yola düşen gölgeleri altında süzüle süzüle, kıvrıla kıvrıla indiler. Ayşemin kolunun altında sıkı sıkı tuttuğu kitapların varlığını unutmuş gibiydi. Acıkmış, yorulmuştu. Uykulu gözlerle bakıyordu etrafa. Sıray’dan destek aldı yürüyebilmek için. Uzun bir yolculuğa çıkmış gibi hissetti kendisini. “Zaman neden bu kadar yavaş?” diye düşündü.

Biraz hızlansa. Biraz hızlansa da ağırlığından kurtulsa. Kurtulsa tüm yüklerinden bir çırpıda. Hafiflese. Bitse bu yabancılık duygusu. Alışsa dünyaya. Dünya onu kabul etse böyle, her şeyiyle, her hâliyle. Daha kolay gelir miydi kabullenmek tüm yaşadıklarını? Kaybettiklerini. Terkettiklerini. Bulmayı ümid ettiklerinin aslında hiç gerçekleşmeyeceğini…

“Dinliyorum seni” dedi ses. “Yorgunum” dedi Ayşemin. “Nedir seni yoran?” diye sordu ses. “Hayatın bugüne kadar alıştığımdan çok farklı olması” karşılığını verdi Ayşemin. “Hiç bu kadar zor olacağını düşünmemiştim.”

küçük bir daire benim gördüğüm

etrafımda dönen

bir çıkabilsem daireden

çözülür mü kördüğüm?

Adımlarını artık neredeyse sürüklüyordu. “Az kaldı” dedi Sıray onun her adımda biraz daha tükendiğini görünce. “Su istiyorum, sadece su istiyorum” diye mırıldandı. Odaya paldır küldür daldıklarında Daye korkuyla yerinden sıçradı. “Ne oldu?” diye bağırdı telâşla yere düşen kitapları toplarken. “Ona ne oldu?” İkisi güçlükle döşeğe uzanmasına yardımcı olurken Ayşemin’in dilinden dökülen sadece “su” kelimesiydi. “Kendinde değil” dedi Sıray ve çıkmak için kapıya döndü. “Su onu rahatlatacaktır, gidip adaçayı getirsem iyi olacak.” “Yok” diyerek Sıray’ın önüne atıldı Daye. “Bitki çayımdan hazırlayabilirsem…” “Nasıl yapıldığını söylersen…” diyecek oldu Sıray, ama bir el hareketiyle onun konuşmasını kesiverdi Daye. “Çok özel, hem her elin hazırladığının şifası da ayrıdır.” Bu kararlı çıkışa itiraz etmekte tereddüt ettiği için beraberce Aşevi’ne doğru neredeyse koşturdular. “Bu kadar yakın mıydı bu bina?” diye sormadan edemedi Daye. “Nereye uzak ve nereye yakın…?” karşılığını verdiğinde Sıray, kelimelerin nasıl da anlamdan anlama büründüğüne şaştı Daye.İçinde soğuk su olan bir küçük bakır cezve uzattılar ona. Ocağın üzerine oturtuverdi onu. “Bir tutam anason” dedi Daye, hemen verdiler. “Bir tutam oğulotu” dedi, onu da verdiler. Bir tutam karabaşotu, bir tutam rezene, bir tutam toz zencefil ve bir tutam da kekik geldi ardlarından. Daye cezveyi ocaktan alıp bir kenara koyduktan sonra tüm bu şifalı otları kaynamış suya katıverdi. Bir güzel karıştırıp iki-üç karanfil ile bir çubuk tarçını el çabukluğuyla ekledikten sonra da “Şimdi biraz dinlensin” diyerek bir kenara çekilip hızla bakışlarını etrafında gezdirmeyi ihmâl etmedi. İlginçtir herkes kendi işinde gücünde devam ederken bir kişi de gelip yaptığının ne olduğunu sormadı. “Hayret” diye mırıldandı, “bu insanlar hiçbir şey merak etmiyorlar.” Bir tek Sıray vardı yanıbaşında onu duyabilecek. “Çünkü” dedi o da mırıldanarak, “bilirler merak etmenin tüm zararlarını ve zamanın ne denli kıymetli olduğunu.” Daye kütüphanenin öyküsünü dinleme fırsatı bulamadığı için onun nereye gönderme yaptığını anlayamadı.

Bu yazıyı paylaşın