Ben alışığım kırgınlıklara
Ömrüm alışık
Kasırgalar kopuyor dışarıda
Dışarıda değil bende kopuyor
Yorgun düştüm dünyayla kavga-dövüş olmaktan
Ben alışığım yorgunluklara
Kanlı dünya, kinli dünya
Yangın-yalaz, yalan dünya
Üstüme fazla gelme
Yetesiye soldurdun, otur kına yak
Ben alışığım solgunluklara
Dağlar azdırırdı beni evvelden
Aşk’a cüret ettirirdi
Nicedir ne öyle dağ, ne öyle aşk
Ben alışığım yılgınlıklara
Emanetim sizde kalsın pembe güllü sandıklar
Ben alışık değilim dinginliklere