“beyzâ’ya”
bir taş attı göle
martılar kondu ellerine
dalgalardan mavi bir ebrûdur
astığı gök yüzüne
beyzâ bir taş değil
yüreğini attı göle
Van denizinin ortasında açan
bir çocuk yüreğidir şimdi
maviye karışmış şeker beyazı
bir düştür çözülen
beyzâ bir taş değil
bir avuç sevinç attı göle