“Rıfkı Kaymaz için”
İki duvar arasında
Titreyen kelebekler gibiydin
Sessiz ve sakin yaşadın
Aşkın gökyüzündeydi
Hep maviye çalardı gözlerin
Perdeyi açıp
Ötelerin kokusunu aldın
Çeken biri vardı seni
Ölümün kuyularına
Gittin yaslı ırmaklar bırakarak
Geniş bir sofrada bıraktın her şeyi
Biz şimdi hangi söğüt ağacına bakıp
Senin gülümsemeni göreceğiz
Uzun bir yola uğurladı seni kırlangıçlar
Her şey ve herkes sustu
Konuştu ölüm
Hüve’l-Bakî Hiye’l-Fanî