bütün çiçek adlarından bir tutam
o ki sessizliğindir alınca
adın biraz neftî, dağılgan
çocuk uykularıyla teyellenmiş
bir günce mi bahar
su çekerken bir kuyudan, yaşamakla
dalgın mıdır gözlerin hâlâ
içinde bir fotoğrafı sayıklayan
o fotoğrafta unutulan ikindiyi
senin çiçek adlarına karışan sessizliğin
yorulunca yamacına sokulduğum yaz
yeğni bir sessizlikle köpüren, susan deniz
bir trenin uğultusunda çoğalan anılar
gözlerine öykünen, kamaşan
her gün başka bir mevsime bürünen
sesimin bulutsu kırılganlığında
eylül’ün sesiyle geçiyor yaz
bitmemiş bir şiir gibi hatırlatıyor kendini
yüzüme çarpıp çıkışın içimdeki kapıları bir de
Hatırlanmadığım yaz günleri için
belki şiirdir demlenen, yaklaştıkça yüzün?