can havliyle öptüğümüz kendi yüreğimizdi!
sakınarak seyreyledik göndere çekilen nisyanı
şakaklarına kan düşen muharrem aylarını
bir sanrıya dönüşünce yağmurun bekareti
bu seyir seyir olmaktan çıktı
yollar hem zarf hem mazruf olmaktan çıktı
demek geçip giden her seyyah
olsa olsa kendisine varırdı
kim olsa korkar dedik çığ kopunca yüksekten
bulvarlar kuş baskınlarına alışık olmadıkça
kuytulardan böcekler belki de kafka
çıkıverir elleri bir yangının süreği
kaçar dedik kim olsa evlerin soğuğundan
kaçtıkça derinleşen aşkların sıcağına
öpünce yüreğimizi gitmelerden yorulup
sesimiz bir akrebin zehrine bulanarak
kelimesiz kapandı toprağın dizlerine
aşk sustu. Kafka öldü.ve dağıldı komedya
kuşlar uçtu çatılardan gökkubbeyi süre süre.