Kalemi astılar
Düştü gecenin şafağına katran.
Dili damağına perçin vurulmuş insancıkların!
Kalemi astılar
“Ve’l-Kalemi ve ma yesturun”
“Sümmün bükmün ümyun fehum la yerciun”
Nerede İnsanlığın yasa pazarı
Kalem kırıldı ve ağaç tükendi
Kalemi astılar
Soğuk bir ayaz gecesi
Nil kan aktı, kuyular kan,
Yağmur kan, topraktan fışkıran kan,
Elbet yükselir Nuh’un gemisi!
Kalem; İlk Yaratılış.
Kalem; İslamın elif duruşu.
Kalem; Sonsuzluk mürekkebinden damıtılmış
Bir Âdem!..
