Cemre, gövdemi toprak bildim,
Su ve Hava bildim nice bahar
Ve kışlar geçti penceremden.
Gün ışığı henüz vurmamış;
Kuşlar geçti karlı tepelerden
İfil ifil yağmur ve dindi rüzgâr.
Bir umut, kav tutuyor göğsüm,
Artık kuşlar kadar özgürüm,
Derdi verene şükür ve hasret.
Cemre, bu aşkı Hak bildim,
Eşsiz ve benzersiz bildim;
Kendimi sen, seni de kendim!..