Bir hüznün çığlığıdır fırtına
Üfleyerek dindirir acısını
Hani üfleyince geçer ya.
Susunca Kurur bir şelale
Tam bir şey söyleyecekken
Bir asa yarar denizi
Yazık değil mi balıklara da.
Solmasın seni sevmenin siyah lalesi**
Kırılır kalem Kalbe gürz gibi inen bir şiir yazınca.
Kağıda değil yaraya saplanır
Tükenir içindeki çocukluk hevesi.
Söner
Gökyüzüne mandalla tutturulmuş fener
Perdeyi örtünce.
İçine bir kor düşer, sevdiğinden devşirdiğin
İşte tüm koşullar hazır Kağıdı şiire boyamanın vaktidir..
**Hüseyin Peker