Trenin düdüğü bir kez daha acı acı öttü. İri ve hantal gövdesiyle kıvrım kıvrım uzayan koca bir yılan ölüsü gibi… İnsanı ürküten bir yanı var bu trenin. Gürül gürül yağan yağmurla beraber bir ayrılığın haberini haykırıyor sanki ağır ve sakin. Adam, sırtı şehre dönük, bir adım daha attı kara trene doğru. Bulutların arasından süzülen ay ışığında, eteklerine yağmur düşen bir dağ gibi, mağrur ve dik, yürüyordu. Bir ömrün acılarıyla dolu bavulunu yere bıraktı, son bir kez geriye döndü. Nemli gözlerinde bir aşkın son izleri, her karesini, her anını hayal etti şehrin yeniden. Ardında bıraktığı birbirinden inişli çıkışlı yıllar, önünde nereye doğru olduğunu ve ne zaman biteceğini bilmediği son­suz yollar vardı. Sonsuz ve karmaşık yollar. Yollar, yani uzunca bir süredir içini kemirip duran o korkunç ve fakat bir o kadar da çekici yolculuk duygusu.
Yolculuk… kimsenin bilmediği, kimsenin bile­meyeceği bir diyara yolculuk. Bir ân içini çekti ve belli belirsiz kımıldayan dudaklarıyla ” Âh koca şehir! Seni nasıl taşırım bu yürekte bilmem ki. Sen değil misin beni zerre zerre çözen, kanımı toprağa salan. Beni her gün öldüren sonra bir bebek gibi emzirip avutan ve yine sen değil misin sırtıma dağların yükünü vuran.” diye mırıldandı. Yanından geçen ve bir hayli mutlu görünen bir çiftin bu cümleleri duy­malarına imkân bile yoktu. Nicedir haykır­malarını duymamıştı bu şehir ve hiç kimse. Ve sevgisiz ve kimsesiz bir yolculuğun eşiğindeydi bu gün işte. Bir yolculuğun eşiğinde belki de nice bilinmezlere adım atacaktı.
“Şehrin göz yaşları…” diye düşündü. “Belki de geride bıraktığım bir dostun hıçkırıklarıdır bun­lar. Yoksa bu şehir bana neden ağlasın. Şimdi ey dost, sana da bir tutam hasret bırakıyorum, sevda başaklarından arta kalan. Birlikte ıslandığımız yağmurları da sana bırakıyorum ve birlikte yağmur gibi ağladığımız o sıcak ve hazin ikindiyi de. Cağaloğlu yokuşunun heyecanını, Kadıköy’ün -hani hiç alışamadığımız koynunda yatmaya- puslu yollarını ve bütün kirini, arıt­man için keskin kalb atışlarınla. Aşkımızı ve kavgamızı bırakıyorum sana. Ben, göğsüme saplı kalemimle, tek başıma, ölümün adımı çağıran yankısına koşuyorum. Ve sana dünyanın kalbini emanet ediyorum, aşkın kay­nar kanıyla yıkaman için yeryüzünün damar­larını.”

Ve adam, yüreğinde en has mürekkeple yazılı duran, fakat hiç okunmamış bir şiirle yollara düştü. Seher kuşlarının yâreni, alnına yolların kaderi yazılan ezelde, bir yanını da bırakıp şehirde, alıp başını gurbete uçtu.

Bu yazıyı paylaşın