– Şu arşınlanan içini ne yapmasın ki? Yakmasın mı? Kül etmesin mi? Sesleri kirleten kokmuş ağızların çalkantısını bir bakışıyla silmesin mi? Söyleyin yapmasın mı bunları?

– Yapmasın! İçeride derin bir sessizlik hâkim olmaya başladı. Net cevap jilet gibi kesmişti kulakları. Herkesin başı öne eğikti.

– Ya ne yapsın peki? Öylece bu durumu kabullenip muşmula suratından gülümsemeyi mi kovsun? Sesler diyor genç, hani sizin birincil duygularınıza hitap eden, hani sizi ölümsüzlük denizinde balıklaştırıp sonra da bir solucanla tekrar öldüren güçlü sesler vardır ya işte ondan bahsediyor. O sesleri kirleten ağızlarla mücadelesini vermesin mi şimdi?

– Vermesin!

Uzun yollardan geldiği belli olan derviş isyanlara verdiği tek kelimelik net cevaplarla adeta ortamın gerginliğini dizginliyordu. Karşısında bir takım seslerden bahsedip kabarmış öfkesini ortalığa saçan adam dervişin bu akıl almaz tavırları karşısında daha tek kelime etmeden yerine oturdu. Ardından sert bir şekilde yumruğunu masaya vurdu. Ortamdaki son ses bu oldu.

Bahsi geçen genç ise bir köşede oturmuş, dizlerinin üstünde ince kaplı bir kitaba gözlerini mıhlamış ve konuşulanlar karşısında gayriihtiyari hareket sarf etmeden put kesilmişti. Uzaktan bakıldığında nefes almıyor denilebilirdi. O kadar ki masum, o kadar ki kederli oluşu, ağlamak için adeta kendisini kırbaçlayan gözleri, nahoş olmuş duyguları hepsi onun birer parçasıydı. Adamın az önce isyanına konu olan her şey bu gencin herkesten farklı emareler göstermesiydi. Çok konuşmayan, konuştuğunda bilgece sözler söyleyen, çokça okuyan ve saatlerce kıpırdamadan düşünen birisiydi. Gece yarılarına kadar yazmakla meşgul oluyordu. Daha yirmi yaşında olmasına rağmen okuduklarıyla ve yazdıklarıyla güçlü tezler öne sürüyor, tüm dikkatleri üstüne topluyordu. Öyle ki bu tartışma, bu gergin ortam bu gencin yazdığı bir kitap yüzünden vardı.

Gencin annesi ile babası uzun yıllar önce meçhul bir kazaya kurban gitmiş, doğmak üzere olan kardeşi de annesiyle beraber dünyaya göz açamadan ölmüştü. Ona ayakkabı tamiri yaparak geçimini sağlamaya çalışan amcası sahip çıkmış; ancak onun da ani ölümüyle ortada kalmıştı. Daha sonra komşular sahip çıkmış çok sonraları ise az önce onu savunan adamın evinde yaşamaya başlamıştı. Adam yerel bir gazetenin yöneticisiydi. Gençteki ışığı görmüş ona sahip çıkmıştı. Kendi evinden ona bir oda tahsis etmiş, bu odaya bir karyola, bir çalışma masası, kitaplarını koyması için raf ve bir de yazılarını yazması için bilgisayar almıştı. Adam da tıpkı genç gibi yalnız yaşıyordu. Eşini yıllar öncesinden kaybetmişti. İki oğlundan birisi İngiltere’nin prestijli bir üniversitesinde doktora yapmakta, diğer oğlu ise Dubai’de özel bir şirkette mühendis olarak çalışmaktaydı.

Derviş ayaklandı. Her bir teli belki bir yıla tekabül gelen ağarmış sakalları göğüs kafesini bir yelpaze genişliğinde kaplamıştı. Uzun saçlarını da sarığına sıkıştırmıştı. Dibinden kırık bastonunu yere vurdu. Cübbesini düzeltti. Sakin bir ses tonuyla ortamdaki kalabalığa seslendi.

– Bilinen yanlışlar… Hakk’ın gösterdiği ufuk çizgisinde hiç yanlış olur mu? Yanlış dediğin doğrunun yardımcıları değil mi hem? Arşınlanan içlerin, duyumsamaların ve daha nicesinin masumluğuna tüm cümle âlem şahittir; lakin batılla mücadele tek kanada indirgenemeyecek kadar geniş, rahmet denizleri kadar derin, söylenemeyecek sırlı kelimelerin manası kadar da esrarengizdir.

Adam birden yerinden doğrulup dervişin sözünü kesti.

– Biz farklı şeyler mi söyledik peki?

Derviş yine cevabını net verdi.

– Doğru söyledin. Lakin unuttuğun birkaç hakikat dışında… Genç kendini ve kendinden sonraki pek çok düşüncesini açıkça ifade etmiş bu doğru ve mücadele sahasında çok önemli notları da içine almış bu da doğru. Ancak gelgelelim samimiyet ölçüsüne, ilahiye nazariyesine… Seslerden bahsetmiş gencimiz ve uzun uzun anlatmış… Düşünülmüş, çalışılmış bu çok açıkça belli. Ancak işin ölçüsü o sesleri kendisi işitmiş mi?

Genç saatlerdir kıpırdamayan vücudunda öyle bir titreme yaşadı ki herkesin dervişe bakan gözleri gence çevrildi. Ruhu bulunduğu bedenden kurtulmak, kaçıp gitmek istercesine mücadele veriyor; beden bu durumu şiddetle reddediyor ve bu durum gencin titremesine neden oluyordu. Adam da şaşkınlıkla gence bakıyordu. Derviş devam etti:

– İnsan söyler, insan dinler; insan yapar, yine onun yaptığını insan bozar. İnsandır, insana zarar veren. İnsandır bilinen doğruyu yanlış yapan, güzeli kirleten. Allah her şeyi özünde güzel, berrak ve temiz yaratmış; biz insanlar aşırılık düşkünü, dünyevi duyguların boyunduruğu altında yaşayan sefiller olarak bunu idrak edemiyoruz. Anlayamıyoruz. Samimi değiliz. Geceleri gün ediyoruz, günleri ise heba. Nedir bizim bu çıkmaz sokak yolculuklarımız. Nedir bu kara tablomuz, nedir bu çarpık yürüyüşümüz! Söyleyin! El verin, ses verin!

Derviş derin konuşuyordu. Pek çok insanın ilmi birikimi dervişi anlamaya yetmiyordu. Ancak dervişin sesi öylesine yumuşak, öylesine içtendi ki ortamdaki herkesin gözlerini doldurmaya, içinde uyuyan manevi ruhu uyandırmaya, engin düşüncelere daldırmaya yetiyordu.

– Velhasıl her insan batıl karşısında dertlenir. Yanar, kül olur. Her insanın içinde debelenen bu imtiyazsız duyguların sahibi yine o seslerdir. Sesler, günde beş kez yüzümüzü döndüğümüz ve gün içinde bir daha da tenezzül edip de dönmediğimiz yerdir. O sesler ki hakikati söyler, doğruyu çizer;  normalüstü duyguları şekillendirir, hayat verir. Mana, sesi işitmektir, hayata uygulayabilmektedir. Sesi yaşamaktır. O ses ki hakikatin unutulamayacak kadar güçlü sesidir, hakikatin sesidir.

Genç bu sesleri duymuştu, biliyordu. Bu dervişin sözleri ona tanıdıktı. Bir yerler, bir şeyler, bir ipucu olmalıydı. Kimdi bu derviş? Nereden gelmişti?

Her okuduğu kitap, dinlediği her sohbet, katıldığı her ihvan meclisi ona bir “ses”ti. Onda derin yankılar uyandıran, onu karşı konulamaz iklimlerde dolaştıran, kâh karanfil kokulu, kâh aşk kokulu sokakların sakini yapan en derin, en munis seslerdi bunlar. Bir de bunların üstüne bu dervişin sözleri… Hepsi tanıdıktı. Hepsi kendisinden bir parça, ruhunu tamamlayan küçük yapı taşları gibiydi.

Genç, hala derviş ve yaşadığı sesleri bağdaştırma gayretindeydi. Ortamdaki herkesin donuk yüzüne baktı. Her şey herkes donuktu. Derviş dışında herkes dondurulmuştu. Yerlerinde birer heykelcik gibi kalmıştı o insanlar. Derviş, gence yaklaştı ve usulca söze girdi:

– Sesleri işit, yaşa ve insanlara öğret. Hakikati ara, hakikati yaşa! Daima iyilik yap! Samimi ol! Yazmaya ve üretmeye devam et! Kitabın, tarafımdan okunmuştur.

Derviş bu sözlerden sonra çekip gitti. Genç bir şey diyecek oldu ancak dili kilitlendi. Ayaklanmak istedi vücudu reddetti. Dervişin arkasından bakakaldı.

Genç, birden titredi. Ortamdaki insanlara göz gezdirdi. Bütün insanlar çaylarını içmekte, kendi aralarında gürültülü konuşmaktaydılar. Herkes aynıydı. Adam, gencin yanına gelip gayet muzip bir dille,

– Ne o okuyup bitiremedin mi hala yazdığın kitabı, diye sordu.

Genç usulca “bitti” dedi ve dışarı çıktı.

Bu yazıyı paylaşın