Güller nasıl da hüzzam bir ayindi dudakta
Dudaklar esrarına dokunmuştu bir gülün
Mumyalanmış gibiyim bu çaresiz durakta
Büyüsüyle o Leyla çehrenin, o kâkülün
Yıldızlardan umut mu damlıyor ellerime
Yoksa ben bu Tepe’de garip bir yıldız mıyım
Yansam, baykuşlar konar sızlayan küllerime
Hâlâ bilmiş değilim; yâd mıyım, yalnız mıyım
O ses yankılandıkça sarsılıyor ufuklar
Irmaklara karışıp yüreğimden akıyor
O seste yitirdiğim bir dünyanın resmi var
Rüzgârlı bir hayalden mehtâbıma bakıyor
Sonsuzluk nağmeleri güllerden dudaklara
Dudaklardan güllere öpücükler ve kahır
Aynalardan baksa da saçındaki aklara
Sevdayı aklar değil, karanlıklar ağlatır