Boşlukta karanlığa tutunur yarasalar
Akrepler ince ince dağıtır zehrini
İçimi parçalayan korkuyu arasalar
Karıncalar getirir, dudaklarımda seni
Bilmem ki, bulutların ayini nasıl başlar
Nasıl bulur her umut, hüzünle kıblesini
Beni de kucağına alsa asude taşlar
Dökerim yağmurlara çürüttüğümü içimi
Uzatsan göklerden efsunkar ellerini
Boşlukta karanlığı unutur yarasalar