Dertli bir yürek, buğulu iki çift göz vardı,
Hafif aralık olan pencerenin önünde.
Yağmur yüreklinin konuşmaya mecali kalmamıştı,
Göz yaşları engel oluyordu kelimelere…
Derin bir nefes aldı, sert bir şekilde yutkundu ve
Kırık dökükte olsa, eksikte kalsa bir kaç harf,
Şöyle dedi:
Ey dost!
Yalnızım, tek başınayım buralarda,
Bir hayli çaresizim ve acizim, yürüyorum siyah bulutlu diyarlara,
Kayboluyorum kendimde, bazen öyle bir tökezliyorum ki
Toparlanıp, devam ettiğimde ağır yaralar kalıyor bende.
Bazen düştüğümde hiç kalkamayacağım sanıyorum,
Bırakıyorum kendimi korkunun ellerine.
Kimselerin olmadığı bir yere çekilip, sebepsizce ağlıyorum,
Hayatta her şey bir kez yaşanır, güzel olan şeylerin kıymetini bilmezsen şayet,
Gitme vakti geldiğinde; Ne çabuk geçti, hemen böyle bitmek zorunda mıydı?
Diye kızıyorum kendime.
Ayrılık, veda…
Başladıysa bitecek illâ.
Hoş geldin ile başlayıp hoşça kal ile biten bir çok hikaye var anılar mahzeninde.
Geride kalmak mı, yoksa gitmek mi zor?
El sallamak mı, yoksa el sallayana bir kez dönüp bakmak mı ağır gelir bize.
Gideni, bir gün geri gelir diye beklemek mi,
Yoksa bekleyene, gidenin bir daha gelmeyeceğini söylemek mi zor?
Ve bir yağmur yürekli daha,
Şöyle ortak olur bu nemli mısralara:
Ey dost!
Yalnızsın, yalnız olmalısın,
Ama çaresiz değilsin, hiçbir zaman çaresiz olmamalısın, sen bu değilsin.
Acizsin, ama acizliğin varsa sen, sensin…
Ayrılık güzel, veda hoştur.
Sevmişsin, yaşamışsın, paylaşmışsın,
Birliğe erişmişsim ki vedaya sahip olabilmişsin…
Bilirsin, gözler kalbin aynasıdır,
Gözler hep nemli, buğulu da olsa,
Eğer yürek yağmurluysa, gözler nasıl dayanır bu duygu yoğunluğuna?
Bırak bu sefer de gözlerin konuşsun,
Yarım kalan sözlerin göz yaşlarınla tamam olsun…
Yüreğin bir başkaysa bu gün, aynı dediklerin farklılaşmışsa senin için,
Vakit, yağmur vakti
Rahmet vaktidir…