bazen aynalar ürker kendinden suya değince ayakları
şu kız saçlarını yağmurla yıkar güneşle tarar
uzun gecelerde bırakır kendini denize ay
çobanların çıkınına misafir olan karıncalar vardır ya
anne atın yanından hiç ayrılmayan yavru tay
aşkın dipsiz kuyularına sarkıtılan delikanlı yürekleri
böyle sesini kendinle oyalayıp durma duyamazsın
sevda çığlıklarından bir gök donat gören unutsun kini
zulme yumruk sıkan merhamete secde eden baş
hani vardır ya yeni sürülmüş bir tarlanın toprak kokusu
dünyaya gözlerini açmış bir bebeğin ağlaması
yüzündeki sevinç cennetle müjdelenen sahabinin