Yeni Sürülmüş Tarlaların Toprak Kokusu

bazen aynalar ürker kendinden suya değince ayakları
şu kız saçlarını yağmurla yıkar güneşle tarar
uzun gecelerde bırakır kendini denize ay

çobanların çıkınına misafir olan karıncalar vardır ya
anne atın yanından hiç ayrılmayan yavru tay
aşkın dipsiz kuyularına sarkıtılan delikanlı yürekleri

böyle sesini kendinle oyalayıp durma duyamazsın
sevda çığlıklarından bir gök donat gören unutsun kini
zulme yumruk sıkan merhamete secde eden baş

hani vardır ya yeni sürülmüş bir tarlanın toprak kokusu
dünyaya gözlerini açmış bir bebeğin ağlaması
yüzündeki sevinç cennetle müjdelenen sahabinin

Bu yazıyı paylaşın