“İbnu’s-Sâiğ şöyle anlatır: Zünnûn ile birlikte bir deniz yolculuğu yaptım. Yolculuk esnasında susadık. Dalgalanan denizin ortasından bir avuç su aldı ve bana bu suyu içirdi. Su baldan tatlıydı.”
Öylesine susadım ki
Dalgalı denizin ortasında
Avuçların
Kat kat zulmete batmış
Umutsuz sinemden
Kurşun rengi sularıma sokulsun
Kim bilir akar esrarlı bir suyun
Hortumlu kristal kollarında uyurum
O mâhut sinek kadar meftûn
Yola maya olmuş nasırlarımla
“Hür bir deltanın kalbinde medfûn”