Vahşetin fotoğrafına bakıyoruz acıyla:
Her yer toz duman. Kan içinde yüzlerce
çocuk çantası! Gövdelerinden kopmuş
el ve ayaklar; ama bedenleri yok! Yok
vicdan denilen şey! Saç baş darmadağın
annelerde, babalarsa feryat edip
göğüslerini dövüyor durmadan.
Fotoğraftaki kan yüzümüze sıçrıyor birden!
İrkilerek düşüyoruz dizlerimizin üstüne.
Kopuyor içimizin telleri; insanlık düşüyor!
Sönüyor iyi olan her şey; insanlık üşüyor!
Öfkemiz daha da büyüyor şimdi
ve lanet ediyoruz bu ateşi okşayıp
kutsayan tüm alçaklara!
Kahrolsun amerika, yok olsun israil!
diyerek bakıyoruz bizim olan
coğrafyadaki bu vahşete; her yerde
ateş ve katliam! Böyle böyle
akşamı ediyoruz ve sonra çıkıp
yarınlar bizim, yarınlar bizim!
diye gürleyerek yürüyoruz
bütün şehirlerde hınçla!
6 AY