adam çok tuhaf biri
mutluluklar saklıyor boyuna birilerine
avuçlarında
deniz rüzgarı
gül kokusu sonra
bakıp bahçe duvarlarının arkasından şehre
kendini karanlık gören ben-i ademe
bir tutam gökyüzü
en büyük saadeti
/kim bilir belki adam
modası geçmiş biri olarak yeryüzünde
kalmıştır bir başına yalnız ve kimsesiz/
sonra adam
yürüdü gitti üzüntü içinde
kapadı gözlerini / kapı kanatları
söz avlusuna karanlıklar çöktü
gölgesini bıraktı / kara çamlar
sular çekildi damarlardan
olan oldu / değişmez son