Ağlamaklı bir soluğa binerek
göğe yükseliyor sözcüklerimin niyetleri
annemin gözkapakları kadar
yumuşakça dokunsa keşke
her insan bakışı konan yüzüme
küçülmeye başladım bunu hissediyorum annem yüzüme
değince
çünkü çocukluğum kokuyor kazaklarım
her akşam onları bedenimden ayırmak istediğimde
hasret ne kadar da
geniş rahimli bir hüzün annesi
beşiz beşiz doğuruyor hüzünleri
kazaklarımı çıkardıkça üzerimden
çocukluğumun kokusu yayılıyor her köşeye
çocukluğumu kokladıkça
kanının en besleyici,büyütücü yanıyla
hasret hüznü emziriyor sessiz bir telaşla
küçülmeye başladığımı söyleyerek birbirlerine
bu yüzden ağlamaklı uçuyor kuşlar bugünlerde