Türkçe etrafında oluşan edebî evrende deyimler ve atasözleri “mesel” kelimesi ile ifade edilegelmiş; bu çerçevede atasözü söylemek “darb-ı mesel” ya da “mesel (v)urmak” deyimi ile karşılanagelmiştir. Bu bağlamda mesellerin günlük konuşma dili ile edebî dil dairelerinin kesişim bölgesinde, günlük konuşma…
– Babaanne…! – Efendim oğlum, yesin babaannen senin börek yüzünden… Yüzüne bakmamıştı ama, oldum olası böyle diyerek severdi ilk gönül ağrısı, kırk yıllık torununu… Dizinde kim için örmeye başladığı meçhul şalın enini parmak hesabıyla ölçmekle meşguldü, bir yandan da eliyle…
Kabristanları kütüphânelere benzetirim…Bu, muhayyelemin bana son zamanlarda lûtfettiği bir güzellik…Ölen kişi, yazmış olduğu kendi defterini, kitabını alıp götürüyor… Ya da dürdüğü yaprak tomarını bağlayıp mühürlüyor ve kendisiyle birlikte sırlıyor…Ne târihler yatıyor… Ne ilimler, ne felsefeler, ne san’atlar, ne şiirler yatıyor……