cana bencileyin bir mübtelâ mı bulursun aşkınla nevmi dolmuş bîneva mı bulursun ama ben özü kadırgada tutuklu kalmış kelimeler bildim.ve öyle geçtim kadim dervişler dergahına.kuytu yerimdeyim. va’z edilmiş acılar içtim. şimdi yerim bura.ivmesi olmasın hayatın ve boğazı düğümlenmesin diye kuşların,vazgeçtim…
buzlu saçaklardan düşüyorum orta yerine insafsız tenhalıkların… sen ben de mürteciyken… acıdır, büzgü büzgü sarmalar bağrı. yüreğim ki, karia bir yanılgı ki, deprem, yerle bir etti aşkın doruklarını kelimelerim karaya vurmuş bir kere yolu yok yutmanın, yolu yok unutmanın bir…
“canım öksüz bıraktı göğümden aktı cânım ölümsüzlük tacını başına taktı cânım” şimdi ben ucûbe bir hayatın kıvrımlarına tutunmuş sessizce ölürken, her gece mayın döşeli uykular geçiyor benliğimden. kâle değer korkular yaşıyorum. toprağın yedi kat dibinde kalıyor düşlerim ki gidişin hüzün…
Bu bir veda bildirisi. Bu haziranın hazin hikayesi. Ey izbelerde sakladığım hünefşân aşkım! Sana adadığım kelimeler koyu karanlık gecelerde, yağlı urgan misali boğuyor benliğimi. Sen her haziran nakaratı oluyorsun bu pejmürde şehrin. Ne balkona yuva yapan güvercinler, ne de ak…