O son günüm bir hatıra değil; hasretini bağrımda sönmez bir “ateşi suzan” taşıdığım gün, Halid Bin Velid’in son anında yakalayamadığı için yandığı hasretini haykırdığı gibi; benimde ulaşamayacağım bir Rümeysa hasretiyle ateşinin göğsümü yaktığı gün… Bir önceki gece paralı askerlerle çatışmadan…
Bu mümkün müydü? Aradan otuz sene geçmişti; onu unutmamıştım. Kaybolup gitmişti. Hatırıma düştüğü zamanlar acısını da beraber hissediyordum. Oturduğum yerden zorla kalkıyordum. Namazda rükuya eğilip doğrulmak benim için Filistin askısı kadar eziyet veren işkenceye dönüşüyordu. Bir çay içimi oturduktan sonra…
Tahran’ın Güney Otobüs terminaline gideceğim.Meydan-ı İmam Humeyni’yi Batı yönünden tophane tarafına koşar adım geçtim.Değişmemiş olduğunu temenni ettiğim iki şey var: Terminale giden belediye otobüslerinin yeri, Zahedan’a kalkan yolcu otobüslerinin sabah dokuzla on bir arası kalkıyor olması.Cenubi Terminal, dıştan bakınca bir…
O son günüm bir hatıra değil; hasretini bağrımda sönmez bir “ateşi suzan” taşıdığım gün, Halid Bin Velid’in son anında yakalayamadığı için yandığı hasretini haykırdığı gibi; benim de ulaşamayacağım bir Rümeysa hasretiyle ateşinin göğsümü yaktığı gün… Bir önceki gece paralı askerlerle…