Takat, beynimin cidarlarını zorlayarak çuval örüyor. Temel taşlarımın altında bir kıpırtı hissediyorum. Sanki solucanlar geziniyor. Üç ayrı boyda, üç ayrı renkte, üç ayrı solucan… Ne ile beslendikleri hakkında bilgim yok. Ispanak kökü, kart havuç dibi, çürümüş patates belki de… Üç…
Bu hikâye, Ahırkapı’nın taş döşeli, masal endamlı, ezan sedalı sokaklarından, Mahya Sokak 44 numaralı Aynalı Han’ın hikâyesidir… Ve bu kelimeleri, ne duvar özellikleri, ne çatısının yüksekliği, ne de yapılış tarihi ilgilendirmektedir. Burası Aynalı Han… Bir ayna deposu şimdilerde. Göz alabildiğine…
“Allah Haddi Aşanları Sevmez.” Yüzeyi yarık yarık olmuş ahşap kapının üzerinde böyle yazıyordu. Kapı, önünde beliren her can için tefekkür kapısıydı ve bu kısacık ayet, insanı sarsmaya muktedirdi. Bu kapının önünde, dik duran boyunlar eğiliyor, kapı tokmağına uzanan eller ise…
Her istiğfar bir nedamet çığlığıdır tespihin tanelerinde. Kimi sırlı, kimi aşikârdır. Kimi mat, kimi ise parlaktır. Ummanın katrelerindeki her dönüş; bir tekâmül halkasını oluşturur. Her zikir ise, imamenin şahitliğinde yapılır. O imame ki, kâmil mürşit gibi gözler seyiri. Başparenin içinden…