Kafa yorgunluğuydu onu sersemleten, sendeleyerek yürüten. Öğleye kadar bilgisayarın karşısında durmaktan bıkmış, et gibi olmuş, duyumsamaktan uzaklaşmış, programların azizliğine katlanmak zorunda kalmıştı. Duyarsızlık, umarsızlık içinde dönüp durmuş, dışarıdaki dünyanın farkında olmadan ekranın içine dalmış, bu bilinmez dehlizin dosyalarında kaybolmuştu. Satırlar,…
Sadece sürüklendiğini hissetti. İrkildi. Kafasının yana doğru gidip geldi. Bir yere çarpacağı korkusuyla eli ayağı kesildi. Cansızlaştı sanki. Neler oluyordu. Yoksa ölüm dedikleri bu muydu? Kafasındaki sorulardan ölmediğini anlaması uzun sürmedi. Hayattaydı. Şükretti içinden. Kendine gelmeye çalıştığı davranışlarından anlaşılıyordu. Arabanın…
Meczup, dedi kendi kendine. Böyle hikâyeleri çok dinlemişti büyüklerinden. Kafasında oluşan düşünceler şüphe üzerine kuruluydu. Ya gerçekten meczupsa, diye defalarca sordu kendi kendine. İşin aslı, korktu da. Arkadaşı Numan’a baktı. Numan’ın da aynı duyguları yaşadığı gözlerinden anlaşılıyordu. Çaresizlik vardı bakışlarında.…
Yalınayaktı. Uzun zamandır ayakkabı giydiğini gören olmamıştı. Çorap nedir bilmezdi. Karda-kışta, sıcakta-yazda yalınayak yürürdü. Sıcakların kavurduğu zamanlarda bile ateş gibi asfaltın üzerinde bir şey olmamışçasına yürür, kimseye aldırış etmezdi. Hiç kimseden yardım kabul etmez, yapılan ikramları reddederdi. Şehrin en büyük…
Arabadan indiğinde burnundan soluyordu. Havanın sıcaklığından bunalmış, aşağı inince yüksek binaların gölgesinde nefeslenmesi onu rahatlatmıştı. Gireceği apartmanın kapısında elinde hortumla yerleri ıslatan adamın uyarısıyla karşılaştı. -Oraya araba park etmek yasak! Islak toprak kokusu ve serinliğin verdiği rahatlıkla adama cevap verdi:…
Kibrit kutularının üst üste konulmuş şekli gibi yükseliyordu semaya. Tuğladan, briketten, betondandı hepsi. Sırt sırta, yan yana, yüz yüze hiç nefes almamacısına her taraf, her yön örülmüştü sanki. Birbirine benziyordu pencereleri, duvarları, balkonları hatta renkleri bile. Onlarca aile belki de…
Bu sabah yatağımdan doğruldum. Farklıydı. Her zamanki kalkışlarımda böyle olmazdı. Kendimi nasıl hissettiğimi bilemedim. Şaşırdım. İçtenlikli bir duygulanma yaşadım. Etrafıma bakındım. Beni bu halimle gören olsaydı, “kafayı yemiş” diyebilirlerdi. Geri yatağıma uzanmak istedim, yapamadım. Öylece kalakaldım donmuş, buzdan bir adam…