Doyasıya yürümenin düşüncelerime iyi geldiği zamanlardı. Yürüyordum. Her nasılsa yol bitmek bilmiyordu. Yıldızların kaymadığı gecelerden birinde her şeyin çabucak söneceğini sandığımdı. Ağaç gölgelerinden korkup asfaltı bıraktığım o toprak yolda nasıl da rahat görünüyordum kim bilir? İki kelâm etmeye takatim yokken…
Sevgili “emri olur” a… Geldiğinde geceydi. Yara deşti. Gitmedi… Katran çalınan saatlerdi, iyi hatırlıyorum. Uzaklardan gelen ve yılların hasretini damar damar içine çeken bir hâlle hüzün, kemanlar sokağındaydı. Caddede küçük bir dereyi andıran yağmur akıyordu âheste. Söylenecekler birikiyor, suskunluklar tezini…
Çöle düşmüş hasret adımları vardı gecede. Rabtedilen yıldızlı hüzne gök olmaktı murâd… Bir ağaç gölgesi dinlenişte ağaç kurur muydu? Ve sorar mıydı bütün mahlûkât: Yolculuk nereye?… Eriye eriye ham kalmazdı meyve. Ateş renk verecekti, renk ise hayat… İffet pınarları akacak,…