I şimdi batsın dünyanın tadından yenmeyen kisralarıbenim alnımda buruşmuş bir harita varyıllar geçiyor bir nehir nasıl yavaş akarsa öylefakat diyorum nostalji yaparken fütüristikte olalımmesela bana çıplak bir şarkı söyle II bir adam saçlarını ıslatırken gülümsemelizaman nasıl siliyor parametreleridoktorlar hâlâ şifayla…
Irak’ın batı eyaleti Anbar’ da bir asi sehir; Fallujah… Soğuk bir kasım sabahı… Uyku tutmamış gözleri. Bütün çocukların gözleri açık. Geceden korkuyor çocuklar. O cırcır böceği seslerini, perdeleri havalandıran sıcak çöl rüzgarlarını ve ninni söyleyen anne seslerini çoktan unutmuş kulaklar. Gecenin içine artık…
I Bir yangının hışımla bıraktığı Nar rengi saçlarına sevgili Şahikaların hüznü bulaşmış Biraz kuru, biraz esrik dilimde harfler Oturup bir hizaya koysam çıldırıp zıplayacaklar Sevgili! Seni söylemek denizin üzerinde yürümekten zor Anlatsam, kelimeler mersiye yakan doğulu kadınlar gibi ağlayacaklar Hüzün,…
İskelenin yeşil, yosun yapraklarla sarmalanmış ayaklarını döven dalgaların dingin sessizliğinde, yalnız karanlığın içine gömülen gemiler vardı. Dolunayın şavkı sıyrılıp sıyrılıp bulutların içinden, onlara vuruyordu. Sahipsizdi onlar. Terk edilmişlerdi. Bodrum’da yaz nasıl döverse sıcaktan kumları, yalnızlık öyle ağır gelirdi gemilere. Kaptansızdı…
Bulutlar parça parça gecenin üstünde yürüyordu. Bulutlar, kılık değiştirmiş cinler gibi şekilden şekile giriyordu. Hele içlerinde bir tanesi vardı ki kapkara elbisesini giyinmiş o çirkin, ürkütücü büyücü cadılara benziyordu. Dolunay bulutların arasından sıyrılır sıyrılmaz tüm vadi, tüm arazi parçası loş…
İsyanlarda… Bir Dünya… Adı Kırmızı… Çocukken, Dünyanın artık eskisi gibi olmadığını, eskisi gibi olamayacağını söylerdi dedem. Dedem ki çok savaşlar görmüş bir ulusun çocuğuydu; dedem ki babası savaştan dönmemiş, babası ki onunda babası hakeza… Atalarım, yani benim ceddim ki yedi…