Nurten Çakır

Ölüm Uykusu

Kadın Tarih çıban çıkarıyor, sözcükler güdük… Ekrandan dökülen çığlıklar elini kolunu kesiyor. Ucu sivri çığlıklar parçalıyor yüreğini. Kendini bildi bileli duyduğu bu kaçıncı, hatırlamıyor. Kaç baba, kaç evlat, kaç koca öldü? Hayatın parmakları boğazında, boğuluyor. Çocuğu yeleğinin ucunu çekiştiriyor, “Anne.…

Çengelli Bavul

“Savaşta Ölen Tüm Çocuklara” Yeni yıl… Vitrinler müsrif, aymaz… Gelip geçene mendil uzatıyor Harun. Yüzü yorgun, kirli. Saçları dağınık. Yırtık pabucundan parmağı görünüyor. Yine de sığmıyor yüreği içine. Kȃh çocuk oluyor top peşinde koşturup bisiklet hayalini kuran, kȃh adam oluyor…