Sezai Karakoç Diriliş Neslinin Âmentüsü adlı kitabına şu cümleler ile başlar: “Kendimin bir diriliş eri olduğuna inanıyorum, bir Diriliş Cephesi bulunduğuna ve kendimin de o cephede bir savaş adamı olduğuma, olmam gerektiğine inanıyorum.” İleride bu cümlelerine şunu ekler: “Ruh sürekli…
Ses çıktı tepeyi dolandı, kestane ağaçlarını, mezarlık çiçeklerini, yabani otları, yol kenarlarını, hasretleri, eski su kuyularını, arazi kavgalarını, gönül meselelerini gezdi. Sisli dağ başlarından kara kışlardan, beyaz çaresizliklerden, şekersiz, ekmeksiz evlerden dem vurdu. Kalplerin üzerinde fokurdayan neşveli ilahilerden, hak-hukuk helal…
“Kitaplar bir zihnin en saf özü, en mükemmel suretidir ve bu yüzden karşılıklı konuşmadan hatta en büyük kafanın sohbetinden bile çok daha büyük bir değere sahiptir.” SCHOPENHAUER, Okumak, Yazmak ve Yaşamak Üzerine, s. 82 Okumak ve yazmak insanın kendini araması.…
Bazen çocukların kendinden büyük çantaları taşıdıklarına şahit oluruz. İşçilerin sırtında kocaman, çuvallar, kasalar görürüz. Erken yaşta babasını kaybeden erkek çocuklar “evin yükünü” üstlenir. Devlet yönetenlerin yükü ağırdır. Sadece devlet yönetenlerin değil mesleğini sorumluluk bilinci içinde yapan herkesin yükü ağırdır. Yusuf Atılgan’ın…
Bir TV kanalında bir yarışma programı; üç tane çocuk karşılarında ekranda sıralanmış beş harflik bir kelimeyi tahmin etmeye çalışıyor. Kelime “şeker” bir çocuk kelimeyi doğru tahmin ediyor. Ne giydiği belli olmayan bir kadın çocuğun yanağına bir öpücük konduruyor. Çocuğun yanağında…
Ben, üstelik ben, ev yapımı yoğurt mayalayabiliyorum. Kimsenin bilmediği şiirler ezberledim. Çamaşırları asarken ütülüyorum –bu bi teknik- ve en önemlisi bahçenizde yetiştirdiğimiz domateslerden menemen yapabiliyorum. –kışlık değil, taze o anda tüketilen- Kuralcı: -şüphesiz konuşulan kişinin ismi var ileride söylenecek fakat…
De ki: “Hak geldi batıl zail oldu.” İsrâ-81 Üçü birden kollarıma sarıldı. Hadi, annemi, dayımı anladım da bu kadın kimdi? Kapı açıldı, ayaktaki yolculardan biri indi. Şoför kapıyı kapatıp yola devam etti. Kafamı kaldırıp yukarı doğru baktım. Gökdelenler içinde tek başına…
Bu öğle yemeğinde karışık salata yemek istemedi. Cidden kafası karışıktı. Gelen asansöre aldırmadan merdivenlerden indi. Yeni arkadaşları, çalıştığı servis, sabah erken uyanmalar zaten ona göreydi. Hem uzun zaman sonra bu işe girebilmişti. Fırsat buldukça şükür namazı kılıyordu. Ödemesi gereken borçları…
“Ben evleniyorum” Durdu, yüzüme baktı. Kapıyı açtığına pişman olmuş gibiydi. İçeriden Kübra geldi. Simsiyah gözleri, simsiyah kıvırcık saçları vardı. Elimdeki poşetlere yöneldi. Gözlerinin içi parlıyordu. Genelde böyle olurdu. Elimdeki poşetleri alır, Canan ile çikolataları paylaşır, bana hep o parlayan gözlerle bakarlardı. Müjde vermek…
Başlamak için dışarı çıkması gerekiyordu. Hayat -neresinden bakarsa baksın- gözüne çok kalabalık görünüyordu. İyi ama dışarı neresiydi? Nereye gitmesi/çıkması gerekiyordu. Saatlerce düşündü bu sorunun cevabını. Uzun zaman hareketsiz kaldı oturduğu yerde. Gökyüzünün çehresini tavan örtüyordu. Bulutlara bakmak istedi. Uçsuz bucaksız…
Zaman ilerliyor. Birkaç kişi dışarı çıktı geri dönmeyi umarak. İçerde bir kaç kişi onları bekliyordu döneceklerini umarak. Dışarıdakiler dönmedi.İçeridekiler beklemekten yorulmadı, bekledi. Sonra beklemedikleri biri geldi… Kimi beklediklerini sordu.İçeridekiler geleni beklemediklerini söylediler. Gelen içerdekileri tedirgin etmişti.Yalnız gelen içerdekileri teskin etmişti.…
Yaklaşıyorum…Yaklaşıyorum… Kalabalık, pür dikkat olanları anlamaya çalışıyor. Kaza olsa diyorum şimdiye kadar farkına varırdım. İrili ufaklı birçok kazaya sahne olmuştu bu sokak. Yanlışların altı çizilmiş suçlu aranmıştı. Uyarılar yapılmış önlemler konuşulmuştu. İnsanların acelesi vardı. Yayanın da yolcunun da… Senaryolar farklı,…
yine sis var. yine “gel” diye çağıran bir ses var. Gün yeni aydınlanmış, sis insanların saklamak istedikleri bir şeyleri örter gibi çökmüştü yeryüzüne, bermutat evin arka cephesinde kalan pencereden dağın doğruna kadar uzanan merdivene bakıyordum. Sis merdivenin sonunu görmemi engelliyordu.…
O bahşetti Ağaçları biz büyüttük Önce salıverdik duyguları denize Ağlara takılan Bizden başkası değildi Yağmur ağlayan çocuklara verilen bir Hediyeydi sıcak günlerde Son dakika Elinde meşale bütün pusuları delerek Aydınlığı insanlığın emrine vermeye Geliyor seher Asırlık bir ağacın gölgesine Boylu…
Engeller var önümüzde, gözyaşlarımın ıslattığı bulutları kurutmadan gidemem bu şehirden, yağmurun bu kadar kıskanç olduğunu bilseydim ağlamazdım. Her damla çarpacak bir cam arar kendine, bulamayınca kendini toprağın kucağına bırakır. Toprak şefkatlidir çünkü; kabul ettikleri arasında suçlular da vardır: yağmur gibi.…