Hüznünü kesik kesik soluyan yorgun bir fotoğ- raf mıdır İlhami Çiçek? Yoksa yorgun ve kesik kesik soluyan bir hüzün müdür intiharla eksilen hayat? Kısacık bir çizgi arasına sığdırdığı dünya sahnesine dair provada o, şiiri seçtiyse eğer, bu, okuyana pek elem…
Hüznünü kesik kesik soluyan yorgun bir fotoğraf mıdır İlhami Çiçek? Yoksa yorgun ve kesik kesik soluyan bir hüzün müdür intiharla eksilen hayat? Kısacık bir çizgi arasına sığdırdığı dünya sahnesine dair provada o, şiiri seçtiyse eğer, bu, okuyana pek elem veren…
Eskiyen, eskiyi hatırlatan, daha doğrusu sâzendelik faslından taksimler geçen hânende mevsimlerin hastasıyım ben. Hele de pas tutmuşsam (belki de paslanmışsam demeliydim) ağrılı, neftî ve hercâi taraflarım batmaya, kanatmaya başlamışsa kısmet tutmaz tabiatımı; işte o zaman katran türkülerin ve aşk kakmalı…
-Murat Soyak’a, ömrümüzün bildirilerini sıralayarak… – Kargılanmış günlerin hemen ertesinde geldi o peryavşan kokan mektubun. Bulvarlarda yazıların solduğu, kılıçların kınında paslanan bir mevsimin hemen ertesinde ve bütün sevdiğim kentleri dolaştıktan sonra geldi. Ne çektiğim bukleli kahır, ne enfeksiyon kaptırdığım yara,…
-Gülayni Süda için – Bütün iyimserliğine rağmen unuttuğumuz mektupların, fotoğrafların, dizelerin arasında durup, bir kez dahi olsun göz kırpıveren o çağlayanları hatırlamak kadar başka ne mutlu eder ki insanı? Kıvırıp bir kenara bıraktığımız, binbir işçilik ekleyerek yıllar sonra sandıklardan, dolaplardan,…
-I- Şimdi kış. Şimdi sardalye kokulu tezgahların, incinmişler katındaki romanların, safi siftah sevincini anımsatan geceye sinmiş karlı bir şehir fotoğrafıdır bütün albümler. Mevsimleri beyaza çeviren ılık, nazenin tütsülerden geriye adımızı, sokağımızı, soframızı kanatlandıran telaş, döşümüzde asılı hevenk; büsbütün koparmaktadır resimlerin…
O, kırlangıç sayfalarına karıştı bütün bütün. Uzun bir kış öncesinin yakılacak kitaplarını yaşadı bilmeden, fena halde buruk. Kazağının, kolalanmış gömleğinin, nevresimi kararmış yatağının yalın kanaviçelerine geçirdi çinide biriken içini. Kitaplarına sokuldu hepten, kırılan kalbinin kırıklarına aldırmadan geçti akasya sokağının yağmurlu…
Sevgili Robinson’a ve onun sevimli adasına imrenmeyen mi var? Daniel Defoe, şüphe yok ki sürekli kıskançlık krizleri eşliğinde tamamlamıştır geriye kalan ömrünü. Hem onun kadar kitaplara girmiş kaç kahraman gösterebilirsiniz ki? Hani haksız da değil Defoe; ıssız bir adada tam…
Buzlar çözülürken görmeliydiniz telli pullu gelişini, ölürdünüz inanın! Akasyalardan süzülen, bademlerden boşalan üsarelerin ilk deminde değişiverdi birden dünya. Kaçırdığımız günlerin ardı sıra elini gözlerine siper etmiş bekleyenlerin sevimli bir dostu olmuştur tek başına. Başkaları ne derse desin, yeniden başlamak için…
Ben haritaların en kutsal renkleriyle uçtum! Yeşil yeşil bir yağmur yağıyordu, bahara doğru bir zamandı. Vadilerin, uçurumların, kayalıkların arasından bir nehir gibi aktım. Yakındı sırlarımı ateşe atmanın batıllığı ve hazin gitarların ilahilerinden kestim söz uçlarının hünerli kelimelerini. Deliliklerimin ortasından sıyırdım…
Gittiler ve en derin sükutuna tutundular zamanın! Bazen durgun suya bırakılan unutulmuş takvim yapraklarını çekiyorum ömürden.Sıra sıra, dizi dizi evhamlar, şüphelere, bulanık suretlere düşen tarih, gün ay arasından karşılanıyor ‘nalçasız’ güneş söğütleri… Mevsimini unutmuş gülüşlerin, billur çağıltılarıyla dökülen inci tanelerinin…
Aslına bakarsanız yeninin karşısında, uyumsuzların hasmı hiç de annelerimiz değildi. O mavi bereket yıllarında duran çocukluk merakı, kalibresi yüksek uçarılığın peşi sıra sürüklenen hâlimiz arasında, annelerimizi perperişan etti de sindiğimiz duvar dibinde kuş kokan avuçlarımızı en fazla annelerimizden sakladık. Kuş…
Günün yorgunluğunu silecek birkaç iyi şiir, birkaç güzel söz okumayı kim istemez ki? Hele de mevsim sonbaharın bitiş renklerine karışmaya yüz tutmuşsa… “Huzur” yazarı yaşadığımız bu netameli günleri biz farkında olmasak bile, tersinden okuyarak söz konusu o enfes romanında resmetmesini…
Şimdi ‘eski toprak’ desem birileri kızacak ya, yine de toprağın eskisinin şimdiki dediğim birilerince fark edilmiş olmasından son derece hoşnutum. Nasıl olduğu yeterince belli olmamakla birlikte suçu bütün bütün ecele yükleyerek işin içinden çıkmanın pek kolay olduğu tarihlerde, hastalıkların adını…
Bekledim. Düşen bir yaprağa tutunmuş füsunkar damlalar gibi, gecikmiş umutları, düş sağanaklarına sinen sokakların ruhuna ekler gibi; yeniden çoğalan ateş bahçelerinde yalınkat İbrahim gibi, bekledim. Zamanı değildi belki, belki aşkın binbir renkli tebessümlerini unutmuştum kalbinde, ölümün en güzel tedirginliğini giyinmişken…
Deli eder insanı bu gece, bu yıldızlar, bu koku, Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç. Orhan Veli Kanık Arif Nihat Asya’nın kristalize ederek bizlere ulaştırdığı mısralara aşık olmamak mümkün değil. Kandillerin geceyi uzatarak aydınlık bir sofradan bir bereket tadında sunduğu…