Serçeler uğramıyor benim dağlarıma
Ellerimi açıyorum aşktan kalan karanfiller…
Eskiden aldırmazdım bıkkın merhabalara
Bu kez yağmalanmış vedalara boyun büküyorum.
Dikenli tellerle çevrili uçurtmam var.
Her uçurmak istediğimde takılıyor paslı kanatlarına gölgelerin.
Çimlere uzanıp bekliyorum
Gökyüzünün aynalı sabahını
İçimde düşme korkusu mavi boşluktan.
Boşluktan sesleniyorum dizboyu mutluluklara
Dünya perdelerini kapamış üstüme bir bir.
