Ben gözlerinde yaktım
bu şehrin
hasret anıtı yüreğini
yaktım
yüz binlerce şarlatanını
bu şehrin
soğuk bir köpüğün bedeninde
işte bu yüzden azalıyorum
ince ince
görmüyor musunuz
bu yüzden yok saydılar beni
ruhum daha bendeyken
oysa ben yaktım
bu şehrin karanfilini
birer birer
ben tükettim kelimelerini
tüm kitapların
bilmiyor musunuz
Elimde mührüm var
söylenen ve kazılan kirli künyenize
Delillerim var katliamlarınıza dair
ve bir daha doğmayacağımızı
unutmadan
zilletle vuruluyoruz erkek erkek
sonra saçlarında ve yanaklarında
kanlı barutlar pıhtılaşınca çocuklarımızın
boyu devrilesi olmalı diyorum
bir buçuk milyar gövdenin
şimdi ben bu titreyen ceylanda
hangi dağı koklayayım
hıra mı, Uhud mu düşmeli aklıma
yoksa tekmelenirken gövdelerimiz kardeş kardeş
mil çekip gözlerine yüreğin
sus mu diyeyim
evet beni iyi tanıyın
ben sevgilimin gözlerinde yaktım
bu şehrin hasret anıtı yüreğini
yaktım yüz binlerce gölgesini
korkmuş ve sinmiş dirilerin
ve şimdi unutacağım seni
unutmadan olmuyor sevdiğim
çatlıyor damarları alnımın
alnınım ve yüreğimin
unutmadan olmuyor
aramıza uçurumları giriyor
göklerin
ve gözlerin umut veriyor bakınca hemen
biraz İstanbul olsam diyorum
biraz Afganistan
ve biraz Medine olsam
sokakları karanfil ve gül kokan
gözlerin umut veriyor bana
biraz İstanbul olsam diyorum
dirilip ayağa kalksam
biraz İstanbul
biraz…