| sen: ne çok şey ölmeye yakınlığın içinden-dışından belki gömleğin bir yaz daha kalır diye öksüren yaşaran koymaya esmer yerlerinden başladım seni bir ırmağa akşamın bir yanı gibi yaprak toprak demeden ayaklarımızla narin kalkarken o sisler teknelerle, serin, ince bir mavidenlik hala geçiyoruz az bir yerinden az bir sabahla bir, geçmiş ıssızlığı; bir kuşların çocukluğu |
