Karanfil, yüreğime okut kar tanesi kınalı ellerini.
Buldun mu kırlangıçların yürek izlerini dağlarda?
Anlayacaksın, evet, gitmenin getirdiğidir; hasret.
İrkilir insan, yaş almanın kat sayıları yükselince,
Bir aşk değil midir insanı yaşatan ve yaş aldıran?
Aşktan bildim seni, ölümü sıla, hayatı gurbet.
Karanfil, bir omuz nasıl taşırsa kendi tabutunu,
İçimde hâlâ, ölümün o taze yankısı durur;
Karıldıkça yaşamanın bütün renkleri usumda.
Tanımı sözcüklere dayatılmış kelimelerin de
Birden fazla sesi var, içimde ve dışımda anlam bulan;
Karanfil, sevda ile her bir anlam, kar olur, erir…
Sükûtun payıma kalan bütün denklemleri bozuldu,
Karanfil, artık adını saklı tutmanın, bir yolu yok;
Bu yabanıl histeri ne yöne kaçsam hep içimde.