Ben
Bu şehrin topraklarında
Ölüm çukurları kazmakla başladım hayata
Bir köy yoksulluğu ile yürüdüm
Kefen bezine sardım katığımı
Ölü suyunda yıkadım yaramı
Ve mezar taşında öğrendim okumayı
Toprağı eşelemem
Mutluluk verirdi kimilerine
Yalancı hüzündü toprağın altındaki
Kararsız yakarışlar saygı duydu utancıma
Bağlandım bağışlarla hayata
Ölüm çiçekleri
Sessiz gülüşler
Birde altın yürekler
Müjdeler verirdi toprağa
Bilinçsiz nakşolarak ruhuma
Çalınırdı
Çabası yalnızlığımın
Sessiz gece buhranları
Sonrası bebekler
Çiçek dağı karanlıkların