Hızlı başladım. Geç öldüm.
Satırlar arasında duyulmadı sesim.
Yalnızlık pıhtısından oluşan kararlı kararsız gülümsemeler…
Ve onun ışığında kaybolan bir deli rüzgarım ben.
Gece duyulur seslenişim dünyaya.
Vuuu vuuu…
Sen beni duyamazsın bile.
Ben burdayım işte.
O dudaktan çıkacak kelimelere ulaşamayacaksın.
Ben burdayım işte.
Karşında küçük bir kızın masum gözyaşı…
Seni duyuyor, seni görüyorum.
Sen bilmesen de.
Ardından siliniyor o yüce karakterinin o dingin ölümü.
Ve ben dinliyorum seni en kuytu karanlıklardan.
Gel hadi dünya. Yok et o en duygusuz saçmalıklarınla.
Gel.
Gel ki, avazım duyulsun bülbüllerin iniltisinde.
Karşındayım işte.
Ben mi seni yıktım yalanlarla?
Sen mi ağladın o acı duygularla?
O’nun gücü elimdeyken ben bir kanatsız kuş kadar güçlüyüm.
Sense hisleri karışmış bir vicdansız…
Evet, sen…
Senin ellerinde kör bıçağımla beni yok etmene izin veriyorum.
Yok et ki, açsın bir küçük kardelen.
Yok et beni kendi ellerinle.
Ve sen bir seri katil…
Ben de bir deli kızım bu şehirde.
Sebepsiz fısıltılarını yok et artık.
Yok et beni dünya.
Ellerinle ufala beni.
Yeter ki beni içine alma.
Ben…
Ben sensiz çok daha mutluyum.
