akıl yarılınca koca bir çınarın
oyuğunda bulunmuş ölümlü hezeyanlarım
değil mi ki hayatım oysa
her sabah tazelenmiş mahrumiyet
her gece bir sureti baykuşlara bırakılmış
anlayamamazlıktayım…
ölüme çekingen duruşum
koğuşlarda kullanılmış…
kargaların ötüşüdür
bir şehrin ölülerini susturan akşam azaplarında.
tüylerinin arasında göğerttikleri
uğultu işitme halüsinasyonlarım.
cennete uykusuz girilir bildiğim
defedin küçük kardeşini ölümün
göz kapaklarımdan çekiştirip duran
cennete dönmeyecekse de dünyam
seyrelteyim.
gece bekletilsin kapıda ta ki ayak basılmamış
yerlerini bulayım koridorların
son voltalar atıldı mı(göz kırptığım)beyler?
buyrun öyleyse buradan basın.
hüznün aksidir
aynada biriktirdiğim ömrüm
her yanım
deşilmiş bir yarayla tutturulmuş
kabuklarından ölüm geçirmez
zırhı örmek için gövdeme
şimdilik buralardayım…
