‘Gün akşamlıdır devletlim, dün doğduk bugün ölürüz’

Dakika dakika haberler içimizde seyir halinde… Ekranlar vasıtasıyla yüzleşiyoruz insanlığımızla. Bazen ekranımıza bir çocuğun korkmuş gözleri, bir annenin ya­rım kalmış duası, bir ihtiyarın suskunluğu düşüyor. Üşüyoruz, belli belirsiz bir titreme alıyor bizi. Biraz zaman geçiyor, unutuyoruz her şeyi. Hiçbir şey olmamış gibi… Günlük rutin devam ediyor. Vicdan susmuş yahut susturulmuş ebedî. Yastığımız ıslanmıyor, uyku terk etmiyor bizi. Ne esmer çocuklar bölüyor rüyalarımızı ne çelimsiz sarışın sabi çığlıkları.

Ülkemizde; manipülasyon, haksız kazanç, görevi kötüye kul­lanma, başkalarının haklarını gasp, gençlere müptela olan mad­de bağımlılığı, gitgide bozulan aile hayatı ve ahlaki erozyon gündemin ana konuları. Bir okula yapılan saldırının —dünya­nın her yerinde oluyor— ülke geneli çocuklarda bıraktığı izler… Sosyal medya ve yapay zekâ kuşatmasının götürü ve getirileri- nin çetelesi tutulmuş değil henüz.

İnsan fıtratını merkeze almayan her oluş ve oluşum, insanı tü­ketmek için yola çıkmıştır. Ey insan, kendine sahip çık. Fıtrat ve ifrat bulamaç yapıldıkça bozulacak, sonrası bitmiş olacak ve sobeleneceksin.

* * *

Gazze, Arakan, Yemen, Doğu Türkistan ve dünyanın neresinde olursa olsun, belki haberimiz olmayan bölgelerdeki mazlumlar unutulmamalıdır.

Cumhurbaşkanımızın BM Genel Kurulu’nda Mevlânâ ve Sezai Karakoç’tan alıntılar yaparak yaptığı tarihî konuşma, salonlar­dan, alanlardan, bölgelerden yükselen seslerin temsili olarak, zulme duyarsız kalanlara ve yönetenlere bir uyarı, bir tebliğ olmuştur. Farklı hususları dile getiren bu konuşma bir mani­festodur. Her dile çevrilerek ulaşacağı her yere ulaştırılmalıdır.

İnsan, ölümle maluldür. Ömür kısa, gün sayılıdır.

Ancak bu sayılı günün hesabı tutulduğunda “gün olur asra bedel”. Eskilerin ifadesiyle fani olan bu “dâr-ı dünya” ekip biçtiğimiz tarlamız. Dâr-ı dünya aslî vatanın gurbeti…

O halde gurbette yaşadığımızın bilinciyle hareket etmeli, aslî vatana giderken heybemizde

olması gerekenleri unutmamalıyız.

İnsan, elbette unutandır; dünü, bugünü, bazen yarını. Ancak daimî bir şuurla “kim olduğunu unutmadan, ne inşa etmesi gerektiğini” bilen insan, çiçekli bahçeye muvaffak olur.

Mümin, yani iman etmiş olanın ümitsizliği olmaz.

Onun için her saniye kıymetlidir. Günlük ajandası bellidir.

Dilimlediği zamanı, en kârlı biçimde tamamlamaya odaklıdır.

Saati, güzelliklere ayarlıdır.

Müslümanın, yani kendini vaktin sahibine teslim edenin günü fecirle başlar.

Fecir, nurun ve narın sembolüdür.

Hayra ve kurtuluşa çağrıldığında davete icabet eder.

Saatleri, bu çağrının ve muayyen zamanın çıkrığına ayarlıdır.

Gün elinden bir sabun köpüğü gibi kayıp gitmeden ne yapması gerektiğini bilendir. “Vel-fecr”e muhatap olduğunu bilir.

Unutmaz imtihanı, varlıkta ve darlıkta imanının gereğini yapar. Yüreği kavidir, yalpalamaz.

Yetim hakkını gözetir ve unutmaz hesap gününü.

Kul hakkını bilir, kimsenin malına mülküne zarar vermez.

Müslüman, Peygamber ahlakıyla ahlaklanmış olandır.

Hali, tavrı, duruşu bellidir. Sabırlıdır, hakkaniyetlidir. Hakkı tutup kaldırır.

Son nefesine kadar mücadele eder.

Vazifesinin farkındadır: “Emr-i bi’l-ma’rûf nehyi ani’l-münker”i günün her anına ikame et­miştir.

Endişeleri olmaz müminin. Bihakkın teslim olanın sınavı çetin olmaz. Her geleni Hızır, her geceyi Kadir bilir. Dünü, bugünü ve yarını bellidir. Her an “iyiyi ve güzeli inşa etmesi” gerektiğinin farkındadır. Şuurludur, gaflette olmaz. İmtihanın çetinliği onu ye’se sevk etmez. Elinden dilinden insanların selamet bulduğu mümin olmak duasıyla.

Bu yazıyı paylaşın